* وجه تسميهء اين قواعد به اصول عمليه چيست ؟ ج : اينست كه : اين قواعد ، صرفا وظيفهء شاك را در مقام عمل بيان مىكنند چه مكلّف را به واقع برسانند يا نه . * پس دليلى كه با بيان وظيفه جاهل ، او را به واقع مىرساند چه نام دارد ؟ ج : اماره و دليل اجتهادى نام دارد . * مراد از اصول موضوعيه چيست ؟ ج : مراد اصولى مىباشد كه جهت احراز موضوعات خارجى به كار گرفته مىشود مثل : اصالة الصحة و . . . * حال بفرماييد جناب شيخ اعظم براى فرار از آن اشكال ( نفر بر حصر ) عبارت بعد را چگونه بيان نمود ؟ ج : فرموده است كه : يا حالت سابقه در هنگام شك لحاظ مىشود يا نه اگر حالت سابقه در هنگام شك لحاظ شد مجراى استصحاب است اگر حالت سابقه در هنگام شك ملاحظه نشد اين شك يا در تكليف است و يا در مكلف به اگر شد در تكليف بود مجراى اصل برائت است حال : و اگر شك در مكلف به بود از دو حال خارج نيست يا احتياط در آن ممكن است يا نه اگر احتياط در شك در مكلف به ممكن باشد مجراى قاعده احتياط است . و اگر احتياط در شك در مكلف به امكان نداشت مجراى اصل تخيير است .